शुन्दर युवती प्रकट हुन्छे,
व्यापारीक मुस्कानसँग
ङिच्चदात देखाउँछे।

म पनि जवाफी मुस्कान फर्काउनु खोज्छु
तर सक्दिन।

फटा–फट थुप्राउँदै जान्छे कोशेलीहरू,
म पनि सहर्ष स्वीकार्छु कोशेलीहरू—
पागल प्रेमी जस्तै।

कोशेलीहरू अनगिन्ती छन्,
म गणना गर्न भ्याउँदिन।

तर धेरै किसिमका छन्—
केही गोला, केही चेप्टा,
केही डल्ला, केही लाम्चा,
केही तिख्खा, केही चुच्चा,
केही ठूला, केही साना।

मलाई कोशेली सम्हाल्न
भ्याई नभ्याई हुन्छ।

युवती क्षण–क्षणमा आइरहन्छे,
कोशेली दिइरहन्छे।

यो प्रक्रिया हजारौँ पटक हुन्छ।
म झसंग हुँदै कोशेली सम्हाल्न
कम्मर कस्छु।

सानो कोशेलीलाई एउटै ठाउँमा मिलाउँछु,
ठूलो कोशेलीलाई एउटै ठाउँमा मिलाउँछु।

त्यस्तै—
चेप्टोलाई, लाम्चोलाई, डल्लोलाई, तिखोलाई।

म ती कोशेलीहरूलाई स्याहार गर्छु,
पुछ्छु, धुन्छु, सफा पार्छु—
किनकि ती कोशेलीहरू फोहर थिए।

म मिलाएर राख्छु।

फेरि आत्तिएर युवती आउँछे,
सफा भएको कोशेलीहरू
सोध्दै नसोधी वास्तै नगरी
ती कोशेलीहरू लिएर जान्छे।

फेरि ल्याउँछे—
फोहर बनाएर।

म फेरि लिन्छु,
सफा गर्छु, सजाउँछु।
फेरि लैजान्छे...

यो प्रक्रिया चलिरहन्छ।

✍️ 2009
सिंगापुरमा मेसिनबाट भाँडा माजेको समयको सम्झनामा…

कविताको वास्तविक अर्थ

मेरो कविता ✨ कोशेली ✨ सिंगापुरमा भाँडा माझ्दाको मेरो वास्तविक अनुभवको प्रत्यक्ष प्रतिबिम्ब हो। यहाँ "सुन्दर युवती" कुनै व्यक्ति होइन, बरु कामको अनन्त चक्र हो। उनले रेस्टुरेन्टका वेट्रेसहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छिन्, जसले निरन्तर फोहर भाँडाहरू—कवितामा भनिएका "कोशेलीहरू"— ल्याइरहन्थिन्।

ती भाँडाहरू विभिन्न आकार र प्रकारका थिए: ठूला प्लेट, साना कचौरा, लामा चम्चा र धारिला काँटाहरू। जब मैले लेखेँ, "केही गोला, केही चेप्टा, केही डल्ला, केही लाम्चा, केही तिख्खा, केही चुच्चा, केही ठूला, केही साना," मैले तिनै भाँडाहरूको विविधता वर्णन गरिरहेको थिएँ। म ती कामको चाङले थिचिएको थिएँ, र आफैंलाई "पागल प्रेमी" मान्थेँ, किनकि मैले यो कहिल्यै नसकिने कामलाई कर्तव्य सम्झेर स्वीकार गरेको थिएँ।

मेरो काम ती फोहर भाँडाहरूलाई "स्याहार गर्ने, पुछ्ने, धुने र सफा गर्ने" थियो। म तिनीहरूलाई आकार र प्रकारअनुसार मिलाएर राख्थेँ, र मेसिनमा हाल्नुअघि र्‍याकमा सावधानीपूर्वक सजाउँथेँ। जब म काम सिध्याउँथेँ, वेट्रेस फेरि आउँथिन् र ती सफा भाँडाहरू लिएर जान्थिन्, र केही क्षणपछि फेरि अर्को फोहरको भारी लिएर फर्किन्थिन्। यो दोहोरिने र कदर नभएको चक्र नै कविताको मूल सार हो। "सोध्दै नसोधी वास्तै नगरी ती कोशेलीहरू लिएर जान्छे" भन्ने लाइनले मेरो मेहनत अदृश्य थियो भन्ने भावनालाई चित्रण गर्छ, र त्यो मेहनत फेरि उही कामले प्रतिस्थापन हुन्थ्यो।

अन्ततः, यो कविता मेरो त्यस समयको जीवनको एक संस्मरण हो—श्रमको दोहोरिने प्रकृति, कामको भावनात्मक दूरी, र मैले जतिसुकै प्रयास गरे पनि काम कहिल्यै समाप्त हुँदैन भन्ने भावनामाथिको एक चिन्तन हो।

✨ कोशेली ✨ kosheli yehi ho mero kahani

ग्यालरी

टिप्पणीहरू